Pałac

Historia Pałacu w Kowarach.

Właścicielem obiektu był z pewnością bogaty patrycjusz. Analiza detali architektonicznych, a także występującej dekoracji we wnętrzu datuje powstanie pałacu na lata 20. XVIII w. Autorem projektu pałacu może być budowniczy wywodzący się z Jeleniej Góry bądź Cieplic, gdzie w tym czasie powstają podobne stylistycznie obiekty, jak np. pałac Zietena. Pierwsze ikonograficzne przedstawienie zabytku pojawiło się u znanego rysownika Friedrich Bernarda Wernhera około 1746 r. na schematycznym planie, a także na planie Kowar z 1746 r. W późniejszych czasach pałac mógł zostać zakupiony przez właściciela powstałej w 1804 r. fabryki pluszu, przekształconej w 1856 r. w Kowarską Fabrykę Dywanów Smyrneńskich. Jako taki jest potwierdzony na planie miasta z 1888 r. W tym okresie został poddany gruntownemu remontowi. U schyłku XIX w. teren został ogrodzony, a stolarka okienna i drzwi zewnętrzne wymienione. W latach 20. XX w. pałac zamieszkiwał dyrektor fabryki Wladymir Roucha, a później w latach 1927-1936 mistrz maszynowni Alojzy Heschke. Do końca II wojny światowej w obiekcie mieszkał dyrektor zakładu, Henryk Goriss wraz z rodziną. Po wojnie pałac pełnił funkcję przychodni zdrowia, a od 1998 r. został zakupiony i readaptowany przez właściciela na prywatny hotel Smyrna.

Opis Obiektu:

 Budynek jest założony na planie prostokąta o zwartej bryle przekrytej wysokim dachem czterospadowym z ozdobnymi facjatkami. Od strony frontowej bryłę zdobi facjatowy potrójny szczyt. Na parterze, we wnętrzu mieści się obszerna sień nakryta czterema przęsłami sklepienia krzyżowego. Pomieszczenia skrajnego traktu frontowego posiadają strop belkowy. W pozostałych pomieszczeniach parteru zachowały się sklepienia lunetowe. Piętro zostało przebudowane za wyjątkiem korytarza zamkniętego sufitem z fasetą, zdobionym ornamentem ramowym z zaznaczoną po środku tablaturą. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się drzwi piętra, wszystkie z lat 20. XVIII w., ujęte w bogato profilowane ramy. Płaszczyzny skrzydeł są ozdobione listwą domykową naśladującą półkolumny z kapitelami. W nadświetlu portalu głównego zachowała się bogato kuta krata z ornamentem wstęgowym i akantowym, dzieło najprawdopodobniej miejscowego warsztatu kowalskiego. Jeden z sufitów poddasza był nakryty malowanymi ornamentowo deskami, które są w obecnej chwili zdemontowane